وای که چقدر خوشحال شدم از پیامهای دوستای قدیمیم.مهربانوجان. دوست جان.... چقدردوستتون دارم.راستش نمیدونم من تنبل شدم یا مشغله زیاد شده. هرچی میدوم وقت کم میارم.اینجاهم که گوشه ی دنجه و مال منه. تو محل

دیشب در اوج خستگی و رخوت خواب با دوست جانم حرفیدم و چتیدم چقدر حال قبل خوابم قشنگ شد.

دراوج لهیدگی وقتی با کسی که میفهمدت میحرفی حتی بافرسنگهبافرسنگها فاصله حالت خوب میشه.

همچنان مهربان باشیم.

خدایا میدونم هستی مهربونم مرا و خانواده ام را بیشتر دریاب.

راستی همین که میدونی برای عده ای عزیزعزیزی حالت خوب میشه.